Τριλογία Παπανδρέου

Σαν σήμερα, στις 18 Οκτώβρη 1981, ‏ είχε κερδίσει τις εκλογές ο Ανδρέας με 48%, μόλις 5% λιγότερο από το ποσοστό του Γέρου το '63 (53.4%).

Επί τη ευκαιρία λοιπόν της επετείου του ΠΑΣΟΚ, και της νίκης του Ανδρέα θυμήθηκα ότι πλησιάζει επίσης η 1η Νοεμβρίου 2008, 40 χρόνια από την ημέρα που έφυγε ο Γεώργιος Παπανδρέου, ο Γέρος της Δημοκρατίας.

Στις 3 Νοεμβρίου 1968, παιδί τότε εγώ, ξεκινήσαμε από το σπίτι με τον πατέρα μου να πάμε στην κηδεία εν μέσω στυγνής απαγόρευσης της χούντας για εκφοβισμό των Ελλήνων.

Θα πηγαίναμε να πάρουμε μαζί μας έναν υφυπουργό της Ένωσης Κέντρου (ΕΚ) για να μπούμε στην εκκλησία. Ο υφυπουργός μας καθυστέρησε αρκετά διότι νόμιζε - λόγω του φόβου και τρόμου του λαού - ότι δεν θα μαζευόταν πολύς κόσμος άρα θα πηγαίναμε όταν θα άρχιζε ο παππάς.

Έλα όμως που ο λαός αγανακτισμένος πια από 1,5 χρόνο χούντας, καταδυνάστευσης και καταπίεσης της ελευθερίας του, μαζεύτηκε νωρίς νωρίς πριν καν αρχίσει η λειτουργία. Τελικά, και εν μέσω μεγάλου πλήθους (δεν ξέρω τον αριθμό αλλά υπολογίζεται από 300,000 (συντηρητικός υπολογισμός) στο 1,000,000 (υπερεκτιμημένος υπολογισμός) μπήκαμε στην Μητρόπολη αλλά μείναμε προς την είσοδο της εκκλησίας, γιατί ήταν ήδη γεμάτη.

Ακριβώς μπροστά μου, δίπλα στην εικόνα στα δεξιά της εισόδου, ήταν ένα παιδί γύρω στα δεκάξι που έκλαιγε με μαύρο δάκρυ ενώ πολύ πλήθος ήταν από θλιμμένοι έως εξαγριωμένοι και τελείως σιωπηλοί. Ρώτησα τον πατέρα μου τότε πιο είναι το παιδί και αυτός απάντησε πάρα πολύ σιγά, "το παιδί του Ανδρέα, ο Γιώργος σσσσσς."

Σιώπησα κι εγώ, δεν είναι μεμπτό να κλαίει κανείς για τον παππού του (άλλα είναι).

Κάποια ώρα τελείωσε ο παππάς και βγαίνουμε έξω από την Μητρόπολη για να ακολουθήσουμε με τα πόδια το νεκρό στην τελευταία του κατοικία. Ωχ παναγία μου! Μυριάδες κόσμος πια, να χειροκροτεί τον νεκρό, να κλαίει, να ωρύεται... σαν να μην υπήρχε χούντα πια. Σαν την συγκέντρωση της πλατείας Κλαυθμώνος στις 16 Φεβρουαρίου, και τότε ένοιωσα πια ένα τρομερό αίσθημα ελευθερίας για πρώτη φορά από την 21η Απριλίου του '67.

Έχει περάσει πολύς καιρός από τότε και δεν τα θυμάμαι όλα τα της πορείας, Μητρόπολη - νεκροταφεία, αλλά θυμάμαι τα εξής.

- Ο κόσμος ανάμεσα από κλάματα και ζητωκραυγές τραγουδούσε είτε τον Εθνικό Ύμνο είτε το "πότε θα κάνει ξαστεριά".

- Άλλοι πιο συντηρητικοί που έμειναν σπίτια τους είχαν βγει στα μπαλκόνια και πέταγαν λουλούδια πάνω στην νεκροφόρα ή πάνω μας.

- Η Margaret κάποια ώρα μάλλον από την τρομακτική της κούραση, υποθέτω είτε λόγο ορθοστασίας και βάδην είτε λόγο του ταξιδιού της (μόλις είχε έρθει νομίζω για τη κηδεία)ακούμπησε μισοκαθισμένη στην νεκροφόρα και λύσσαξε η χούντα τις επόμενες μέρες να μιλάει για την "βέβηλο" γυναίκα.

- Το κυρίαρχο σύνθημα ήταν "ΔΕΝ ΣΑΣ ΘΕΛΕΙ Ο ΛΑΟΣ". Μάλιστα ο ανταποκριτής του BBC (ήταν πολλοί ξένοι δημοσιογράφοι)με πλησίασε και με ρώτησε "What does it mean ΔΕΝ ΣΑΣ ΘΕΛΕΙ Ο ΛΑΟΣ?" (τι σημαίνει ΔΕΝ ΣΑΣ ΘΕΛΕΙ Ο ΛΑΟΣ?) και με τα φτωχά μου αγγλικά απάντησα People don't want Παπαδόπουλος...(ο κόσμος δεν θέλει τον Παπαδόπουλο) που ήταν πολύ ήπιο να εκφράσει ουσιαστικά την πρώτη μαζική και ογκώδη διαδήλωση κατά της χούντας. Η Νομική και το Πολυτεχνείο ήρθαν πολύ αργότερα, 5 χρόνια μετά.

Στα νεκροταφεία άνοιξαν "οι κάνουλες" και φυσικά ο πατέρας μου έχοντας εμένα μαζί του δεν το διακινδύνευσε να μείνει κι άλλο στην περιοχή.

Έχοντας ζήσει λοιπόν αυτές τις καταστάσεις καθώς και τις επαναστατικές διαδηλώσεις της Νομικής και του Πολυτεχνείου, καθώς επίσης και τα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης, ειλικρινά θλίβομαι για την διαδοχή των δύο πολιτικών ανδρών Γεωργίου και Ανδρέα Παπανδρέου. Ξέρω ότι διαβάζοντας το άρθρο αυτό μερικοί θα αρχίσουν να μιλάνε για την Βάρκιζα ή υπόθεση Κοσκωτά κλπ.

Σήμερα νοιώθω να με περιβάλλουν λαμόγια και όχι πολιτικοί. Λαμόγια που τα πήραν (ίσως ακόμα τα παίρνουν) εις βάρος μας, εις βάρος του Ελληνικού λαού.

Ποιός είναι ο πολιτισμός μας? Που είναι η κουλτούρα μας? Τι έχουμε να δείξουμε σήμερα εκτός από

- Siemens
- Βαβύληδες
- Μίζες για όπλα
- Χρηματιστήριο
- Ομόλογα
- Μίζες για C4i
- Μίζες για ΟΣΕ
- Βατοπαίδια
- Εφραίμ

και ποιός ξέρει πια τι άλλο θα προκύψει....

Όσο για τους φίλους μου που έχουν αντίρρηση λόγο Βάρκιζας ή υπόθεση Κοσκωτά απαντώ θα χαλάλιζα μια Βάρκιζα ή υπόθεση Κοσκωτά (σκεφτείτε την σημερινή μου αγανάκτηση) παρά να έχω λαμόγια και ανίκανους να με κυβερνάνε. Έτσι απλά...

Permalink